Het is de Week van de Pleegzorg
Deze week laten we zien waarom pleegzorg zo belangrijk is. Want ook nu wachten kinderen op een plek waar ze zich welkom en veilig kunnen voelen. Door verhalen te delen, willen we mensen inspireren om ook het verschil te maken. Net als Simone en Freddy.
'Mam, mag ik straks een ijsje als we thuis zijn?', klinkt het op de achtergrond van het telefoongesprek. 'Ja hoor, jij mag straks een ijsje pakken', antwoordt Simone haar pleegdochter. ‘Ik heb haar net van school gehaald, we zitten nog in de auto.’
Samen met haar man Freddy is ze al vijftien jaar pleegouder. Dat doen ze naast hun paardenbedrijf in Alteveer. Crisisopvang, pleegkinderen die er al vanaf hun babytijd wonen, logeerweekenden: ze hebben het allemaal gedaan. 'Het is ontzettend dankbaar om te doen', zegt Simone. ‘Soms ook moeilijk. Maar het is een heel erg positieve ervaring.’
Een lang gekoesterde droom was het niet, eerder een kwestie van timing. 'Toen onze eigen kinderen klein waren, was het niet te combineren met het eigen bedrijf.' Toen de oudste naar het voortgezet onderwijs ging, kwam de vraag toch op tafel: is pleegzorg iets voor ons? 'We hebben de ruimte, we hadden zoiets van: laten we het proberen. Een spontane actie!' Helemaal onbekend terrein was het niet. ‘Onze kinderen hadden pleegkinderen in de klas. Dan krijg je wel eens iets mee.’
Van crisisopvang tot logeerweekend
Het begon met een telefoontje naar een pleegzorgorganisatie. 'Dan krijg je een kennismakingsgesprek en een screening. Vervolgens volg je een paar avonden een cursus. Daar leer je welk type zorg bij je gezin past: weekend, langdurig, vakantie of tijdelijk en crisis.'
Simone en Freddy begonnen met crisisopvang. Dat betekent: altijd klaarstaan. 'Je weet bij crisis nooit wanneer een kind je nodig heeft. Je wordt gebeld met een hulpvraag, je kunt er even over nadenken en dan wordt gevraagd of het iets voor je is. Zeg je ja, dan kan het zijn dat een kind dezelfde dag nog wordt gebracht.' Meestal gaat het om maximaal drie maanden.
De redenen verschillen. 'Het kan zijn dat de ouders geen vaste woon- of verblijfplaats hebben. Dat was bij ons de eerste keer.' Soms moet een kind of een van de ouders op een geheim adres worden opgevangen, voor de veiligheid en om de thuissituatie te laten herstellen.
Crisisopvang doen ze inmiddels niet meer, vertelt Simone. 'Op dit moment past dat niet bij ons en bij de andere pleegkinderen.' Twee pleegkinderen wonen al bij hen sinds ze baby waren. Daarnaast komt er sinds een jaar een of twee keer per maand een kind logeren. ‘Dat is overzichtelijk, ook voor de andere pleegkinderen. Voor kinderen is het fijn dat er duidelijkheid is.’
Een familie erbij
'Je zet je hart open voor kinderen', zegt Simone. 'Het voelt als je eigen kind, maar je krijgt ook de biologische familie van de kinderen erbij.' Bij Simone en Freddy is het contact met de biologische ouders van hun pleegkinderen goed. De familie van de kinderen is er bij tijdens de mijlpalen. 'Je wilt als pleegouders en biologische ouders allebei het beste voor het kind. Dat is in ons geval mogelijk.'
Is het bieden van pleegzorg dan altijd appeltje-eitje? Dat ook weer niet. 'Je moet je wel realiseren dat je de ouders en ook hun uitdagingen erbij krijgt. Dat heeft weerslag op het kind. Maar de pleegzorgorganisatie helpt je waar je dat nodig hebt.'
Er niet alleen voor staan
Die hulp is er vanaf het begin. 'Je wordt goed begeleid. Eerst een cursus, daarna krijg je een pleegzorgbegeleider die regelmatig bij je langskomt voor overleg. Ook kun je de pleegzorgbegeleider te allen tijde bellen of appen als je vragen hebt of wilt sparren. Het is niet zo dat je er alleen voor staat. Je hebt iemand achter de hand waarop je kunt bouwen.'
Ook aan de financiële kant is gedacht. Er is een vaste pleegzorgvergoeding per kind, afhankelijk van de leeftijd. Voor extra's, zoals een fiets, kun je bij een loket een aanvraag doen.
Wat heb je nodig?
'Je moet een eigen slaapkamer voor het kind kunnen bieden. Als je maar een stabiele basis kunt bieden.' Voor de familie hielp het daarnaast dat hun eigen kinderen al ouder waren. ‘Die begrijpen de situatie dan beter, waardoor ze begrip hebben voor de zorg voor een pleegkind.'
Een traantje wegpinken
Het moeilijkste moment is volgens Simone het moment dat een kind weer weggaat. 'Je gunt het kind een veilige en goede terugkeer naar familie, maar dan moeten we wel een traantje wegpinken. Je hecht je toch aan een kind.' Terugkeer naar huis is wel het doel. ‘We staan er wel zo in dat het mooi is dat een kind weer terug kan. Dat wil je graag.’
Pleegouder worden?
In de regio werken Elker, het Leger des Heils en William Schrikker samen als Pleegzorg Groningen. Er zijn nog altijd pleeggezinnen nodig, voor het weekend en voltijd. Meer weten? Kom naar een informatieavond.
Web: www.pleegzorggroningen.nl | Bel: 050 52 39 939
